Damian Witoń 07.05.2011
Polityka zagraniczna i bezpieczeństwo
Zmiana statusu Unii Europejskiej w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ
Przemówienie Catherine Ashton w Radzie Bezpieczeństwa ONZ 8 lutego 2011 r. Tego dnia dyskutowano nad możliwością uczestnictwa regionalnych organizacji na forum ONZ. fot.: eu-un.europa.eu

3 maja 2011 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję 65/276. Zmienia ona status UE na forum ONZ dając jej prawa dotychczas zagwarantowane dla państw narodowych.

Rezolucja z maja 2011 r. jest wynikiem kompromisu jaki dyplomacja Unii Europejskiej osiągnęła z państwami spoza Europy, dotychczas przeciwnymi nadaniu UE statusu „superobserwatora”. We wrześniu 2010 r. z belgijskiej inicjatywy doszło do podobnego głosowania, którego wynik był jednak negatywny. Jak wielokrotnie podkreślano – sprzeciw państw nieeuropejskich wynikał z nadreprezentowania Europy w ONZ. Osiągnięty kompromis przewiduje potencjalny udział innych regionalnych organizacji w pracach Zgromadzenia Ogólnego: Ligi Arabskiej, Unii Afrykańskiej, Unii Narodów Południowoamerykańskich, Wspólnoty Karaibów, Wspólnoty Narodów, Forum Wysp Pacyfiku itp.

Dotychczas tylko misje obserwacyjne Stolicy Apostolskiej i Autonomii Palestyńskiej miały prawo do odpowiedzi podczas debat.

Za rezolucją opowiedziało się 180 państw, a Syria i Zimbabwe wstrzymały się od głosu. W głosowaniu nie uczestniczyło 10 państw, których przedstawicieli nie było w tym czasie na sali.

Przeciwko podniesieniu statusu UE na forum ZO początkowo były państwa Wspólnoty Karaibskiej oraz Nauru, którzy argumentowali, że Unia Europejska stanie się zbyt wpływowa oraz, że w efekcie przyjęcia rezolucji nastąpi erozja w systemie suwerennej równości państw członkowskich ONZ. Małe państwa obawiały się stworzenia „nowej kategorii niepaństwowych obserwatorów” posiadających prawa i przywileje, które mogłyby doprowadzić do dalszej ich marginalizacji w ONZ.

Sprzeciw zrodził się także w łonie samej Unii Europejskiej – Francja i Zjednoczone Królestwo obawiały się uszczuplenia własnej reprezentacji, szczególnie w Radzie Bezpieczeństwa. Nie chciały się one zgodzić na jakiekolwiek uszczuplenie swojej reprezentacji w RB ONZ na rzecz jednej reprezentacji UE. Ostatecznie koordynacja wspólnych działań ograniczy się do Zgromadzenia Ogólnego ONZ.

Rezolucja 65/276 zakłada prawo wypowiedzi, prawo składania propozycji i wniosków o dokonywanie zmian, prawo udzielania odpowiedzi, wnoszenia kwestii porządkowych i dystrybucji dokumentów dla przedstawicieli UE – głównie dla przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana Van Ropuya i wysokiej przedstawiciel ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton.

Unia Europejska nie będzie posiadać prawa do głosowania oraz do zgłaszania własnych i popierania innych kandydatów, a także zaskarżać decyzji przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego.

Według pomysłodawców nadanie UE statusu „nadzwyczajnego obserwatora” pomoże lepiej koordynować działania państw członkowskich. Dotychczas koordynacją zajmowało się państwo sprawujące prezydencję, lecz ze względu na rotacyjny charakter praca ta nie miała charakteru stałego.

Zadowolenie z decyzji ONZ wyrazili Catherine Ashton i Herman Van Rompuy. Ashton podkreśliła, że decyzja ZO umożliwi przedstawianie stanowiska „27” na tym forum „wyraźniejszym głosem”. Zapewniła przy tym, że postara się, by współpraca UE-ONZ była tak ścisła, jak to tylko możliwe, zwłaszcza wobec konieczności radzenia sobie z narastającymi wciąż globalnymi wyzwaniami. Van Rompuy podkreślił natomiast, że decyzja Zgromadzenia ogólnego jest wyrazem uznania UE jako „globalnego aktora” na scenie ONZ.

 

Źródło: euobserver.com, European Union @ United Nations

Zobacz też: Artykuł o wrześniowym głosowaniu w ZO ONZ: Czego jednak Belgom nie udało się dokonać

Inne artykuły o stosunkach UE-ONZ: UE ratyfikowała konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; Negocjacje nuklearne z Iranem – Catherine Ashton rozczarowana; Unijni przywódcy popierają rezolucję ONZ nr 1973

 

Zostaw odpowiedź

Wraz z treścią komentarza będzie widoczny adres IP, z którego go wysyłasz.

Współpraca
Partnerzy
Polecamy
Analiza UniaEuropejska.org
Encyklopedia
  • Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) to porozumienie, na mocy którego utworzono strefę wolnego handlu i Wolny Rynek na terenie państw Unii Europejskiej oraz Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA).
  • Traktat o Unii Europejskiej (TUE) to umowa międzynarodowa, wiążąca obecnie 28 państw europejskich , stanowiąca, obok Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), podstawę prawną dla powstania i funkcjonowania Unii Europejskiej. Artykuł 50 reguluje wystąpienie kraju z UE.
  • Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW) to jeden z elementów współpracy w ramach Unii Europejskiej, mający na celu ustanowienie wspólnej waluty – euro, przeniesienie polityki pieniężnej na szczebel wspólnotowy oraz dążenie do jednolitej polityki gospodarczej.
Warto przeczytać