Fundacja Koncept Europa 14.02.2011
Źródła
Deklaracja Schumana
Robert Schuman podczas wystąpienia 9 maja 1950 r. fot. europa.eu

Poniżej publikujemy pełny tekst deklaracji Roberta Schumana, francuskiego ministra spraw zagranicznych, który wygłosił ją 9 maja 1950 r. Było to prawie dokładnie w piątą rocznicę zakończenia II wojny światowej (8 maja we Francji świętowany jest jako Dzień Zwycięstwa).

Plan przygotowywał wspólnie z Jeanem Monnetem, ówczesnym francuskim komisarzem planu modernizacji, oraz z innymi współpracownikami pod koniec kwietnia 1950 r. Jean Monnet posiadał już doświadczenie w przemyśle surowcowym, gdyż był autorem tzw. planu Monneta. Dotyczył odbudowy powojennej Francji w latach 1945-1947.

Jean Monnet był zwolennikiem tzw. teorii małych kroków, tj. integrowania się stopniowego, w małych obszarach. Całościowe przekazanie na szczebel międzynarodowy lub ponadnarodowy kompetencji w wielu obszarach, ograniczenie suwerenności spotkałoby się z oporem narodowym lub niechęcią Stanów Zjednoczonych Ameryki i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Oba te mocarstwa mogły obawiać się powstania zbyt silnego konkurenta. „Mała” integracja spotkała się z akceptacją zarówno w sferze wewnętrznej, jak i zewnętrznej.

Jean Monnet komentując prace nad Deklaracją powiedział: „Albo propozycje Schumana są rewolucyjne, albo są niczym. Ich podstawową zasadą jest delegowanie suwerenności w ograniczonej, ale decydującej dziedzinie. Plan, który nie wychodzi od tej zasady, nie może mieć żadnego praktycznego wkładu w rozwiązywanie osłabiających nas wielkich problemów. Współpraca między narodami, obojętnie jak znaczna, niczego nie rozwiązuje. Trzeba dążyć do złączenia interesów narodów europejskich, a nie do zwykłego utrzymania równowagi tych interesów”.

Przemysł ciężki, szczególnie stalowy i węglowy utożsamiany był ze zbrojeniami. W konsekwencji plan miał za zadanie ekonomicznie powiązać Francję i Niemcy tak, aby nowa wojna stała się niemożliwa z przyczyn ekonomicznych, poddanie międzynarodowej kontroli odrodzonego przemysłu zbrojeniowego Zachodnich Niemiec oraz zintegrowanie go z innymi gospodarkami państw zachodnioeuropejskich. By uniknąć kontrpropozycji zespół Monneta działał w tajemnicy i dyskrecji.

Robert Schuman wygłosił swój plan podczas posiedzenia Rady Ministrów w godzinach porannych 9 maja 1950 r. W tym samym czasie propozycja ta została przedstawiona w Bonn Konradowi Adenauerowi. Reakcja niemiecka była pozytywna. Robert Schuman, przy podwójnej zgodzie rządu francuskiego i niemieckiego, ogłosił publicznie swoją deklarację na konferencji prasowej, która odbyła się o godzinie 16.00 w Sali Zegarowej pałacu przy Quai d’Orsay.

Zanim odczytał swe wystąpienie Robert Schuman pozwolił sobie na dodanie kilku słów od siebie: „Nie ma już mowy o próżnych słowach , jest to śmiały akt, akt konstytuujący Francja zadziałała, a konsekwencje tego działania mogą być ogromne. Mamy nadzieję,że takie będą. Podjęła ona działania przede wszystkim na rzecz pokoju. Aby pokój mógł mieć naprawdę szansę, trzeba najpierw, żeby była Europa. Dokładnie w pięć lat po kapitulacji Niemiec, Francja dokonuje pierwszego decydującego aktu konstrukcji europejskiej i włącza do niego Niemcy. Ta zmiana umożliwi inne wspólne działania, dotąd niemożliwe. Zrodzi się z tego Europa mocno zjednoczona. Europa w której poziom życia podniesie się dzięki zgrupowaniu produkcji i rozszerzeniu rynków, które spowodują spadek cen”.

Tekst ten ma fundamentalne znaczenie dla całego ponadnarodowego procesu integracji europejskiej i uważany jest za jego prawdziwy początek. Dała ona impuls do dziewięciomiesięcznych negocjacji. Ich efektem była podpisania przez Francję, Republikę Federalną Niemiec, Luksemburg, Włochy, Belgię i Holandię traktatu paryskiego, który powoływał Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Adresatem Deklaracji było także Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Londyn odrzucił jednak propozycję uczestnictwa we Wspólnocie.

Źródło:

1. Fontaine, Pascal – Nowa idea dla Europy : Deklaracja Schumana 1950-2000

2. Pelt, Jean-Marie – Robert Schuman père de l’Europe

3. Schuman, Robert – Pour l’Europe

 

 

Źródło tekstu: europa.eu

Pokój na świecie nie mógłby być zachowany bez twórczych wysiłków na miarę grożących mu niebezpieczeństw.

Wkład, jaki zorganizowana i żyjąca Europa może wnieść w cywilizację, jest niezbędny dla utrzymania pokojowych stosunków. Głównym celem Francji, będącej od ponad dwudziestu lat liderem jednoczenia Europy, była zawsze służba pokojowi. Nie było Europy, mieliśmy wojnę.

Europa nie powstanie od razu ani w całości: będzie powstawała przez konkretne realizacje, tworząc najpierw rzeczywistą solidarność. Zgromadzenie narodów europejskich wymaga, by usunięta została odwieczna wrogość Francji i Niemiec: podjęte działanie musi w pierwszym rzędzie dotyczyć Francji i Niemiec.

W tym celu rząd francuski proponuje natychmiast rozpocząć działania w ograniczonym, lecz decydującym punkcie:

„Rząd francuski proponuje umieszczenie całej francusko-niemieckiej produkcji węgla i stali pod zarządem wspólnej Wysokiej Władzy w organizacji otwartej na udział innych krajów europejskich.” Umieszczenie produkcji węgla i stali pod wspólnym zarządzaniem zapewni natychmiastowe powstanie wspólnych fundamentów rozwoju gospodarczego, pierwszego etapu Federacji Europejskiej, i zmieni los regionów, długo skazanych na wytwarzanie wojennego oręża, którego były najdłużej ofiarami.

Solidarność produkcji, która się w ten sposób nawiąże, ukaże, że wszelka wojna między Francją a Niemcami jest nie tylko nie do pomyślenia, ale i fizycznie niemożliwa. Powstanie tej potężnej jednostki produkcyjnej otwartej na wszelkie kraje, które zechcą w niej uczestniczyć, mogącej dostarczyć wszystkim krajom, które złączy, podstawowych elementów produkcji przemysłowej na takich samych warunkach, stworzy rzeczywiste fundamenty ich ekonomicznego zjednoczenia.

Ta produkcja oferowana będzie całemu światu bez różnicy i wyjątków, aby przyczynić się do podniesienia poziomu życia i do rozwoju dzieł pokojowych. Dzięki zwiększonym zasobom Europa będzie mogła nadal realizować jedno ze swoich podstawowych zadań, jakim jest działanie na rzecz rozwoju kontynentu afrykańskiego.
W ten sposób, prosto i szybko, dokona się fuzja interesów niezbędna do założenia wspólnoty gospodarczej i wprowadzony zostanie zaczyn szerszej i głębszej wspólnoty krajów przez długi czas podzielonych krwawymi konfliktami.

Przez umieszczenie podstawowej produkcji pod wspólnym zarządem i instytucję nowej Wysokiej Władzy, której decyzję zwiążą Francję, Niemcy i kraje, które do niej przystąpią, ta propozycja stanie się pierwszą konkretną podstawą Federacji Europejskiej, niezbędnej dla zachowania pokoju.
Aby kontynuować realizację tak nakreślonych celów, rząd francuski gotowy jest na przystąpienie do negocjacji na następujących podstawach.

Zadaniem należącym do Wysokiej Władzy będzie zapewnienie, możliwie jak najszybciej, modernizacji produkcji i poprawy jej jakości; dostarczenie węgla i stali na rynek francuski i niemiecki oraz państw przystępujących do nich na identycznych warunkach; rozwój wspólnego eksportu na inne kraje; wyrównanie postępu warunków życia robotników tych gałęzi produkcji.

Aby osiągnąć te cele, wychodząc od bardzo zróżnicowanych warunków, w jakich odbywa się obecnie produkcja w różnych krajach przystępujących, konieczne będzie czasowe wprowadzenie pewnych rozporządzeń, zawierające zastosowanie planu produkcji i inwestycji, wprowadzenie mechanizmów wyrównywania cen, utworzenie funduszu przekształceniowego, pozwalającego na racjonalizację produkcji. Przepływ węgla i stali między krajami przystępującymi zostanie natychmiast uwolniony od jakichkolwiek opłat celnych i nie będzie mógł być obciążony żadnymi opłatami transportowymi. Stopniowo powstaną warunki zapewniające spontaniczne najbardziej racjonalne rozmieszczenie produkcji na najwyższym poziomie wydajności.

W przeciwieństwie do międzynarodowego kartelu, dążącego do podziału i eksploatacji rynków państwowych przez stosowanie restrykcyjnych praktyk i utrzymanie wysokich zysków, planowana organizacja zapewni fuzję rynków i wzrost produkcji.

Najważniejsze zasady i zobowiązania określone wyżej będą stanowić przedmiot traktatu sygnowanego przez państwa. Negocjacje konieczne dla określenia sposobów ich realizacji będą prowadzone z udziałem arbitra wyznaczonego za wspólną zgodą. Jego zadaniem będzie czuwanie nad tym, by porozumienie było zgodne z zasadami, a w razie niepokonalnego sporu, wskaże rozstrzygnięcie, które zostanie przyjęte.

Wspólna Wysoka Władza, odpowiedzialna za funkcjonowanie całego systemu, będzie się składać z niezależnych osobistości wyznaczonych przez rządy na podstawie parytetu; rządy za wspólną zgodą wybiorą jej przewodniczącego; jej decyzje będą wiążące we Francji, Niemczech i innych krajach przystępujących. Właściwe rozporządzenia zapewnią konieczne sposoby odwoływania się od decyzji Wysokiej Władzy.

Przedstawiciel Narodów Zjednoczonych przy tej organizacji będzie odpowiedzialny za sporządzanie dwa razy w roku publicznego raportu ONZ, ukazującego funkcjonowanie nowego organizmu, zwłaszcza w tym, co dotyczy strzeżenia jej pokojowych celów.

Powołanie Wysokiej Władzy w niczym nie przesądza o własności przedsiębiorstw. W sprawowaniu swojej misji wspólna Wysoka Władza będzie liczyła się z uprawnieniami przyznanymi międzynarodowym władzom Zagłębia Ruhry i wszelkiej natury zobowiązaniami nałożonymi na Niemcy tak długo, jak będą one trwać.

Zostaw odpowiedź

Wraz z treścią komentarza będzie widoczny adres IP, z którego go wysyłasz.

Najnowsze w kategorii Źródła
Współpraca
Partnerzy
Polecamy
Analiza UniaEuropejska.org
Encyklopedia
  • Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) to porozumienie, na mocy którego utworzono strefę wolnego handlu i Wolny Rynek na terenie państw Unii Europejskiej oraz Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA).
  • Traktat o Unii Europejskiej (TUE) to umowa międzynarodowa, wiążąca obecnie 28 państw europejskich , stanowiąca, obok Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), podstawę prawną dla powstania i funkcjonowania Unii Europejskiej. Artykuł 50 reguluje wystąpienie kraju z UE.
  • Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW) to jeden z elementów współpracy w ramach Unii Europejskiej, mający na celu ustanowienie wspólnej waluty – euro, przeniesienie polityki pieniężnej na szczebel wspólnotowy oraz dążenie do jednolitej polityki gospodarczej.
Warto przeczytać