Beata Szostak 28.10.2014
Biografie, Encyklopedia
Alcide De Gasperi
fot. ec.europa.eu

Alcide De Gasperi był ostatnim ministrem spraw zagranicznych Zjednoczonego Królestwa Włoch oraz pierwszym ministrem tego resortu Republiki Włoch. W latach 1945 – 1953 pełnił funkcję premiera. Jest obecnie uznawany za jednego z Ojców Europy.

Alcide De Gasperi urodził się 3 kwietnia 1881 roku w Pieve Tesino (rejon Trydentu należącego wówczas do Austro-Węgier), zmarł 19 sierpnia 1954 roku wBorgo Valsugana. W 1900 roku rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie Wiedeńskim i od samego początku wstąpił do studenckiego ruchu chrześcijańskiego. 5 lat później rozpoczął pracę jako dziennikarz w trydenckim czasopiśmie „La Voce Cattolica”. Został działaczem politycznym Unione Politica Popolare del Trentino, a w 1911 roku wybrano go na przedstawiciela Trydentu w Izbie Reprezentantów. Od początku swojej działalności nakreślał wizję zjednoczenia Europy poprzez idee bezpieczeństwa, pokoju i wolności, przy czym jednocześnie stawał w obronie mniejszości włoskiej w Monarchii Austro-Węgierskiej.

Doświadczenia międzywojenne

W trakcie I wojny światowej De Gasperi popierał starania Watykanu w sprawie zakończenia działań zbrojnych. W 1918 roku zamieszkiwany przez niego region stał się częścią Włoch. De Gasperi postanowił założyć własną partię polityczną – Włoską Partię Ludową (Partito Popolare Italiano). Od 1921 roku reprezentował ją we włoskim parlamencie. Należy podkreślić, że frakcja ta miała poglądy antyfaszystowskie. W tym samym roku De Gasperi odwiedził w Kolonii Konrada Adenauera, gdzie wspólnie naradzali się nad ideą stworzenia zjednoczonej Europy. W kraju był on szykanowany przez włoskich faszystów (także przez partię Mussoliniego). Włoską Partię Ludową rozwiązano w 1926 roku. Rok później De Gasperi został aresztowany i skazany na 4 lata więzienia. Dzięki wstawiennictwu papieża Piusa XI, wypuszczono go po 18 miesiącach odsiadki. Uzyskał azyl na terenie Watykanu, gdzie przez 14 lat pracował jako bibliotekarz.

II wojna światowa

De Gasperi napisał w trakcie wojny książkę „Idee ricostruttive” („Koncepcje odbudowy”), która stała się manifestem kolejnej założonej przez niego potajemnie w 1943 roku, Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej. W latach 1945 – 1953 pełnił on funkcję premiera (przez 8 kadencji). Do jego nowego rządu weszło 6 partii antyfaszystowskich.

Działania na rzecz zjednoczonej Europy

W sierpniu 1947 roku podczas konferencji w Paryżu De Gasperi wygłosił przemówienie, w którym z dumą mówił o wolnych Włoszech. Pod koniec tego roku w państwie przyjęto konstytucję republikańską zbliżającą w swojej strukturze kraj do klasycznego modelu anglosaskiego. W swojej polityce De Gasperi domagał się ustabilizowania systemu demokratycznego w rządzie, zrekonstruowania gospodarki oraz odzyskania pozycji Włoch na arenie międzynarodowej. W tym samym roku doszło także do wydalenia przedstawicieli partii komunistycznej ze sfery rządowej. Chadecja zaczęła współpracować z socjaldemokratami i republikanami.

De Gasperi chciał także powołania Rady Europy, przekonywał obywateli do uczestnictwa w planie Marshalla i wstąpienia do NATO. W 1951 roku Włochy podpisały traktat paryski, który powoływał Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, a rok później dokument włączający kraj do Europejskiej Wspólnoty Obronnej. W tym samym roku została mu przyznana nagroda Karola Wielkiego za zaangażowanie się w działalność proeuropejską.

Ostatnie lata życia

W 1953 roku De Gasperi chciał przeprowadzić w państwie reformę wyborczą, która została okrzyknięta przez lewicę oszukańczym prawem. Ostatecznie udało mu się ją wprowadzić po ponad 77 godzinach nieprzerwanych obrad w Senacie. Rok później został on pierwszym przewodniczącym Zgromadzenia Parlamentarnego EWWiS, gdzie postulował o wspólną politykę obronną. Zmarł w sierpniu 1954 roku.

Idee i poglądy De Gasperiego

Przede wszystkim De Gasperi był świetnym mediatorem pomiędzy Francją a Niemcami w procesie integracji europejskiej. Chciał również utworzenia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz budowania społeczności respektującej wszystkich obywateli. Swoje wizje Europy często zestawiał z poglądami Konrada Adenauera i Roberta Schumana. Był także wyjątkowym chrześcijaninem. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1993 roku i trwa do chwili obecnej. W książce „Ojcowie współczesnej Europy”. Materiały z konferencji, Giuseppe Pisicchio nazywa go Mittel-Europejczykiem, przy czym zaznacza jego pochodzenie, studia w Wiedniu, a także zainteresowania kulturowe. Warto podkreślić, że starania o członkowstwo w Pakcie Północnoatlantyckim podjął samotnie. Widział w nim możliwość wejścia w skład jego założycieli, co umacniałoby pozycję międzynarodową Włoch. W swojej polityce De Gasperi był zwolennikiem pokoju, chciał także zaszczepić nową wizję państwa w młodych obywatelach. Postulował również o przywrócenie właściwej roli zjednoczonej Europie oraz o integrację gospodarczą, technologiczną i finansową Starego Kontynentu.

Źródła:

  1. Bari├ę O., Myśl polityczna Alcide De GasperiÔÇÖego(!) – jej znaczenie dla współczesnej Europy i Polski [w:] „Ojcowie współczesnej Europy”. Materiały z konferencji, red. Bogusław Spurgjasz, Warszawa 1993.
  2. Pisicchio G., Alcide De Gasperi – człowiek i dzieło [w:] „Ojcowie współczesnej Europy”. Materiały z konferencji, dz. cyt.

Strony internetowe:

  1. http://www.wsge.edu.pl/index.php/o-uczelni/patron-uczelni
  2. http://europa.eu/about-eu/eu-history/founding-fathers/pdf/alcide_de_gasperi_pl.pdf

Zostaw odpowiedź

Wraz z treścią komentarza będzie widoczny adres IP, z którego go wysyłasz.

Najnowsze w kategorii Biografie
Współpraca
Partnerzy
Polecamy
Analiza UniaEuropejska.org
Encyklopedia
  • Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) to porozumienie, na mocy którego utworzono strefę wolnego handlu i Wolny Rynek na terenie państw Unii Europejskiej oraz Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA).
  • Traktat o Unii Europejskiej (TUE) to umowa międzynarodowa, wiążąca obecnie 28 państw europejskich , stanowiąca, obok Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), podstawę prawną dla powstania i funkcjonowania Unii Europejskiej. Artykuł 50 reguluje wystąpienie kraju z UE.
  • Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW) to jeden z elementów współpracy w ramach Unii Europejskiej, mający na celu ustanowienie wspólnej waluty – euro, przeniesienie polityki pieniężnej na szczebel wspólnotowy oraz dążenie do jednolitej polityki gospodarczej.
Warto przeczytać